दिवसाची प्रतिक्षा
दिवसाची प्रतिक्षा रात्रीच्या काळोखात काय होत असेल दिवसाचं, अज्ञात पाहुण्याच्या चाहुलीनं कापत असेल काळीजही त्याचं. मग आठवत असेल त्याला क्षितिजावरील पहाट, आणि उठत असेल सायंकाळच्या गप्पांचं काहूर त्याच्या मनात. घट्ट मिठीत धरून प्रकाशाला, विनवण्या करत असेल आता जातो कशाला. तुझ्या सहज वावरण्याने असतो मी प्रसन्न, तुझ्या जाण्यामुळे माझ्या चहूदिशा खिन्न. आज जर का माझे अस्तित्व आहे सुंदर, कारण त्याला आहे तुझ्या प्रेमाची झालर. अर्धा तुझा आणि अर्धा माझा, असा हिस्सा वाटून घेऊ. सायंकाळच्या संधिप्रकाशात एकमेकांत विसावू. तू माझं सुख घे, मी तुझं दुःख घेतो... कोण आपल्या सावलीही जीवनाचे शत्रू होतो? जर तुला वाटत असेल मी का घेतो एव्हढा हिस्सा, जास्तीचं तू घे, तुझं-माझं काय किस्सा! अशीच असते जगाची रीत, असेच असतात सारे बंध... युगायुगांच्या प्रतीक्षेनंतर जुळून येतात असे संबंध. रेशीम बंध जोडून घेऊ, सोबत संसार करत जाऊ...